Με τη ζωή απέναντι στα κέρδη, πλάι πλάι με τους εργαζόμενους, με τους συγγενείς των θυμάτων του προδιαγεγραμμένου εγκλήματος στα Τέμπη, η νέα γενιά δεν ξεχνά, η οργή φουντώνει και γίνεται διεκδίκηση. Μέχρι το τέλος! Μέχρι να ξηλωθούν οι ματωμένες ράγες του κέρδους!
Αυτό το μήνυμα έστειλαν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι της Αθήνας μέσα από την εκδήλωση που διοργάνωσαν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο για τα τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, με τίτλο «Δεν ξεχνάμε – δεν συγχωρούμε – Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Η εκδήλωση ήταν η πρώτη εμβληματική πρωτοβουλία των φοιτητικών συλλόγων που, με όλες τους τις δυνάμεις, προχωρούν το επόμενο διάστημα σε πολύμορφες εκδηλώσεις με κορύφωση τα συλλαλητήρια στις 26 Φλεβάρη μαζί με τους μαθητές και στις 28 του μήνα μαζί με τα εργατικά σωματεία, τους φορείς, τους συγγενείς των θυμάτων.
Ετσι συνεχίζουν και δυναμώνουν τη διεκδίκηση, συλλογικά και οργανωμένα, απέναντι στην οργανωμένη προσπάθεια συγκάλυψης, απέναντι στη συνέχιση της πολιτικής που διατηρεί όλους εκείνους τους παράγοντες που γεννούν καθημερινά Τέμπη. Σε αυτόν τον δρόμο, μέσα από τον οποίο περνά και η πραγματική δικαίωση των θυμάτων, δήλωσαν πως συνεχίζουν, μαζί με τα σωματεία που σηκώνουν ανάστημα και που εκπροσωπήθηκαν στην εκδήλωση δίνοντας και από την πλευρά τους το ταξικό στίγμα αυτού του αγώνα.
Στην εκδήλωση μίλησαν: Η Ελένη Βασάρα, γραμματέας του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, ο Νίκος Τσακλίδης, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων της «Hellenic Train» και συγγενής θύματος, ο Φοίβος Καπερώνης, μέλος του ΔΣ της Ενωσης Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας και ο Αντώνης Παπαδόπουλος, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ. Επίσης, προβλήθηκε βιντεοσκοπημένη παρέμβαση φοιτήτριας από το Μέτωπο Φοιτητών (FDE) στην Ισπανία.
Την ανάγκη συνέχισης και έντασης του αγώνα επισήμανε ο Νίκος Τσακλίδης, μέλος του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων της Hellenic Train και συγγενής θύματος, καταδεικνύοντας μέσα από την παρέμβασή του πως οι παράγοντες που εγκυμονούν τα ατυχήματα είναι ακόμα εδώ.
Ανέδειξε πως, παρά την συνεχιζόμενη προσπάθεια να παρουσιαστεί από την κυβέρνηση μια δήθεν βελτιωμένη κατάσταση στους ελληνικούς σιδηροδρόμους σε σχέση με τη μέρα της σύγκρουσης, 36 μήνες μετά δεν έχουν εξασφαλιστεί βασικοί παράγοντες λειτουργίας και όπως είπε συγκεκριμένα είναι «η κατάσταση της υποδομής του δικτύου. Η τοποθέτηση και ολοκληρωμένη λειτουργία των συστημάτων ασφαλείας. Η αξιόπιστη, πλήρης και αδιάλειπτη λειτουργία. Οι σύγχρονες εγκαταστάσεις συντήρησης. Η πρόσληψη επαρκούς προσωπικού με ολοκληρωμένη εκπαίδευση, σε όλα τα πόστα. Οπως και η ασφαλής φύλαξη των ισόπεδων διαβάσεων».
Στα παραπάνω πρόσθεσε πως «από τα 750 χιλιόμετρα του ενεργού εναπομείναντος δικτύου στον άξονα από τη Θεσσαλονίκη ως την Πάτρα, στα 190 χιλιόμετρα από αυτά, τα τρένα κινούνται χωρίς φωτοσήμανση και αντικειμενικά δεν φαίνονται από καμία τηλεδιοίκηση. Το ETCS από το 2007, 19 χρόνια μετά δεν μπορεί να λειτουργήσει, εφόσον δεν έχει περαστεί στο κομμάτι της Θεσσαλίας επί της γραμμής. Η επικοινωνία από το 2006 που άρχισε να εγκαθίσταται, παραμένει προβληματική σε αρκετά σημεία του δικτύου. Το τροχαίο υλικό που κινείται πάνω σε αυτό το δίκτυο είναι από 30 έως και 50 χρόνων. Ενώ οι εργαζόμενοι είναι λιγότεροι σε ΟΣΕ και Hellenic Train από τη μέρα της σύγκρουσης και με χειρότερες εργασιακές σχέσεις, όπως στον ΟΣΕ που η πλειοψηφία εργάζεται με μπλοκάκι. Είναι ευνόητο ότι όλα αυτά τα οργανικά κενά μεταφράζονται στην καθημερινότητα. Μεταφράστηκε τον προηγούμενο χρόνο σε πάνω από 10 εκτροχιασμούς, σε εργατικά ατυχήματα, σε χιλιάδες καθυστερήσεις και φυσικά εγκυμονούν όλους τους όρους ενός διευρυμένου δυστυχήματος».
«Απαιτεί λοιπόν – είπε – περίσσιο θράσος να προσπαθείς να καθησυχάσεις τους εργαζόμενους και τον λαό, όταν δεν εξασφαλίζεις τίποτα από τα παραπάνω».
Οπως τόνισε ο Ν. Τσακλίδης: «Απέναντι στις εκατοντάδες συγκρούσεις που γεννά το ίδιο το σύστημα καθημερινά, ο λαός με μπροστάρη το εργατικό κίνημα, πρέπει να προετοιμάζεται για τη δική του σύγκρουση, με το ίδιο το κράτος, την κυβέρνηση, την ΕΕ, το ίδιο το σύστημα που γεννά απέραντες κοιλάδες των Τεμπών, “Βιολάντες”, πολέμους και προσφυγιά. Που στέρησε τη ζωή σε 201 εργαζόμενους τον χρόνο που μας πέρασε γιατί τα συστήματα ασφαλείας είναι κόστος για τα αφεντικά.
Τώρα είναι ώρα μπροστά στις 28 Φλεβάρη – ημέρα αγώνα και μνήμης, ημέρα κινητοποίησης και όχι μνημόσυνου – να βαδίσουν ακόμα περισσότεροι φορείς, σωματεία και φοιτητικοί σύλλογοι στον δρόμο της ανασύνταξης του εργατικού λαϊκού κινήματος και μπροστά στον κυκεώνα της νέας οικονομικής κρίσης – του νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου να θέσουν αποκλειστικά τις δικές τους ανάγκες μπροστά. Να παλέψουν για δικαίωση που πέρα από το να τιμωρηθούν όλοι οι ένοχοι, σημαίνει να μην ξανακλάψει άλλη μάνα έτσι το παιδί της.
Να βγει το κέρδος από τη μέση και στη θέση του να βρεθούν οι κοινωνικές λαϊκές ανάγκες. Οι εργαζόμενοι στον σιδηρόδρομο που χάσαμε 11 συναδέλφους, οι οικογένειες που χάσανε τους δικούς τους ανθρώπους θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για τη μεγάλη επιτυχία της μάχης στις 28 Φλεβάρη για να ξαναβουλιάξει όλη η Ελλάδα, να χάσουν τη μιλιά τους αυτοί που με θράσος υποτιμούν νεκρούς και ζωντανούς. Να είμαστε ακόμα πιο πολλοί και πιο δυνατοί οι εργαζόμενοι που παλεύουμε συνειδητά και οργανωμένα για την ανατροπή αυτού του σάπιου καπιταλιστικού κόσμου την επόμενη μέρα».
«Μαζί με το εργατικό – λαϊκό κίνημα, τους φοιτητικούς συλλόγους δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις και στις 28 Φλεβάρη να ακουστεί ξανά δυνατά σε όλη την Ελλάδα το “ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”! Για να μην υπάρξουν νέα Τέμπη, να μην θρηνήσουν και άλλοι γονείς τα παιδιά τους, άλλοι άνθρωποι τους αγαπημένους τους! Δεν ξεχνάμε! Δεν συγχωρούμε!Θα το πάμε μέχρι τέλους!».
Τα παραπάνω τόνισε από το βήμα της εκδήλωσης η Ελένη Βασάρα, Γραμμματέας του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών και μητέρα της 23χρονης αδικοχαμένης Αγάπης, τελειόφοιτης φοιτήτριας του Τμήματος Τοπογράφων Μηχανικών του ΑΠΘ.
«Χάσαμε 57 συνανθρώπους μας γιατί ο σιδηρόδρομος λειτουργούσε κυριολεκτικά ως ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι. Νέα παιδιά. Φορτωμένα όνειρα, δίψα για τη ζωή που ανοίγονταν μπροστά τους. Επέστρεφαν στα σπίτια τους ή στις Σχολές τους με το ασφαλέστερο – όπως μέχρι τότε μας άφηναν να πιστεύουμε- μεταφορικό μέσον.
Τα Τέμπη δεν ήταν μια κακιά στιγμή. Ηταν έκφραση μιας απάνθρωπης πολιτικής, που συσσωρεύει προβλήματα και ανασφάλεια. Μιας πολιτικής, που μπροστά στην ανταποδοτικότητα και το κέρδος, δεν λογαριάζει την ασφάλεια στις υποδομές, δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή», τόνισε.
Αναφέρθηκε στον αγώνα που δίνουν εδώ και δυόμιση χρόνια οι συγγενείς των θυμάτων για την απόδοση ευθυνών, έχοντας απέναντί τους ένα κράτος εχθρικό:
«Προσπάθεια της κυβέρνησης να κρύψει τις ευθύνες της, και ταυτόχρονα προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι ευθύνες των πολιτικών και των προηγούμενων κυβερνήσεων που οδήγησαν στο έγκλημα. Οι Ανακριτικές πράξεις και η στάση της ηγεσίας της Δικαιοσύνης μας ανάγκασαν να κάνουμε εμείς την έρευνα επί της ουσίας. Δυόμισι χρόνια οι οικογένειες των θυμάτων, στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε όλη την αλήθεια, πέρα από τον πόνο της αβάσταχτης απώλειας, βρίσκουμε απέναντί μας την οργανωμένη προσπάθεια συγκάλυψης του κράτους, και το ασφυκτικό υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο. Δυόμισι χρόνια αναγκαστήκαμε με τους συνηγόρους μας, να παίξουμε το ρόλο του ντετέκτιβ, προκειμένου να καλύψουμε τα τεράστια κενά, τις ελλείψεις και τις καθυστερήσεις της ανακριτικής διαδικασίας και να εισφέρουμε με την έρευνά μας κρίσιμα αποδεικτικά στοιχεία στη δικογραφία για να αποδοθούν οι ευθύνες όσο ψηλά κι αν φτάνουν», όπως είπε χαρακτηριστικά.
Ανέλυσε όλη αυτή τη μέχρι τώρα διαδρομή προς την αναζήτηση της δικαίωσης μέσα από την οποία αναδείχτηκαν οι ευθύνες και μπροστά στην κύρια δίκη που έχει οριστεί για τις 23 Μαρτίου τόνισε:
«Αν σκεφτούμε ότι αυτή τη στιγμή εκτός από την κύρια δίκη που έχει οριστεί για τις 23 Μαρτίου, είναι σε εξέλιξη πέντε δίκες, μαζί με τα δικαστικά συμβούλια για τους υπουργούς της ΝΔ, και άλλη μια δικογραφία που δρομολογείται θα δούμε πως θα εξελιχθεί, καταλαβαίνουμε ότι: υπάρχει συγκεκριμένη σκοπιμότητα, όσοι τέλεσαν τις εγκληματικές πράξεις να μην συνδέονται με το έγκλημα των Τεμπών στα πλαίσια της κύριας δίκης. Ετσι όχι μόνο αποσυνδέονται από το κύριο έγκλημα, για να πέσουν στα μαλακά οι ευθύνες τους, αλλά δεν αποκαλύπτονται οι συνολικές εγκληματικές ευθύνες, οι αιτίες και οι ένοχοι που οδήγησαν στο έγκλημα στα Τέμπη».
«Πάνω στις ματωμένες ράγες του κέρδους, που μας στέρησαν την Αγάπη μας, κινούνται όλοι: κράτος, κυβερνήσεις, η ΕΕ και οι θεσμοί της. Αυτές οι ράγες πρέπει να ξεριζωθούν για να μην υπάρξουν άλλα Τέμπη, για να υπάρξει πραγματική δικαίωση. Οι εργαζόμενοι, η νεολαία με τον αγώνα τους έχουν αυτή τη δύναμη, αυτοί είναι και το δικό μας στήριγμα», τόνισε και υπογράμμισε:
«Συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την αποκάλυψη όλης της αλήθειας και την τιμωρία όλων των ενόχων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται! Συνεχίζουμε και απέναντι στην προσπάθεια συγκάλυψης που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, και θα ενισχύεται στην πορεία προς τη δίκη στις 23 Μαρτίου 2026. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι τη δικαίωση! Δικαίωση είναι αφενός η τιμωρία όλων των ενόχων για το τραγικό έγκλημα των Τεμπών, και αφετέρου η εξάλειψη των αιτιών που μπορούν να οδηγήσουν σε νέα Τέμπη».
Πείρα και χρήσιμα συμπεράσματα από τις αερομεταφορές μετέφερε ο Φοίβος Καπερώνης, μέλος του ΔΣ της Ενωσης Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας, εκλεγμένος με την «Ενωτική Συνδικαλιστική Κίνηση», σημειώνοντας ότι «με βάση την πολιτική της απελευθέρωσης των μεταφορών που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ενωση, το σύνολο σχεδόν του αεροπορικού μεταφορικού έργου έχει εκχωρηθεί σε ιδιώτες».
Ακόμα, τόνισε: «Μαζί με την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων ήρθε στην Ελλάδα και η κατάργηση των επιτόπιων αεροπορικών αρχών, του αερολιμενικού ελέγχου δηλαδή, που μπορούσε ο αερολιμενικός, που είχε το δικαίωμα να μπει και σε αεροσκάφος ξένης χώρας, να μπει και να ελέγξει το αξιόπλοο του αεροσκάφους, το αν ο κυβερνήτης πληροί τις προϋποθέσεις και κατέχει τα σχετικά πιστοποιητικά, το αν αυτά που μεταφέρει το αεροσκάφος συνιστούν ενδεχόμενο κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια, το ποιοι επιβαίνουν, που μπορεί για παράδειγμα να είναι ανήλικοι θύματα εμπορίας ανθρώπων κλπ. Με την κατάργηση των αεροπορικών αρχών μειώθηκε ο έλεγχος και αυξήθηκε η ασυδοσία.
Αλλά και στο τμήμα που διαχειρίζεται ακόμα το κράτος, την Αεροναυτιλία, κυριαρχούν τα παλιά και απαρχαιωμένα συστήματα, γεγονός που αναδείχθηκε με το ακραίο συμβάν στις 4 του Γενάρη, όταν χάθηκε ξαφνικά η επικοινωνία μεταξύ των αεροσκαφών και του ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας». Αναφερόμενος στα παλιά συστήματα εικόνας και ραδιοτηλεφωνικών επικοινωνιών που ευθύνονται γι’ αυτό, κατέδειξε και πάλι ως βασικό παράγοντα την επιδίωξη των εταιρειών για κέρδος, ενώ προλαβαίνοντας την ερώτηση για το αν γίνονται τα ίδια στο εξωτερικό σημείωσε ότι «δεν έχουν όλες οι χώρες τόσο παλιά συστήματα, οι επιπτώσεις όμως της επιδίωξης για κέρδος εμφανίζονται σε βάρος της ασφάλειας σε κάθε χώρα με πολλές μορφές» κι έφερε σχετικό παράδειγμα με αεροπορικό δυστύχημα που έγινε τον Γενάρη του 2025 στην Ουάσινγκτον.
«Είναι μόνιμη η επιδίωξη των αεροπορικών εταιρειών για επιτάχυνση της ροής της εναέριας κυκλοφορίας. Οι εταιρείες λένε η κυκλοφορία έχει αυξηθεί, η πυκνότητά της έχει αυξηθεί και εμείς θέλουμε οι πτήσεις να εξυπηρετούνται όσο το δυνατόν περισσότερο και όσο το δυνατόν περισσότερο στην ώρα τους, δηλαδή όσο περισσότερο όλες μαζί, για να φτάνουν γρήγορα, να φεύγουν έγκαιρα, να εξυπηρετείται το πρόγραμμα, να γίνονται περισσότερες πτήσεις, να βγάζουμε περισσότερα. Και προς αυτή την κατεύθυνση πιέζουν μέσω της ΕΕ, μέσω του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Ουρανού, που αποτελεί το θεσμικό πλαίσιο για την Αεροναυτιλία και με τα Σχέδια Επιδόσεων των παρόχων αεροναυτιλίας θέτει συγκεκριμένους στόχους επιτάχυνσης της εναέριας κυκλοφορίας, αλλά παρεμβαίνουν και μέσω των κυβερνήσεων των κρατών», είπε ο Φ. Καπερώνης.
Κατήγγειλε επίσης ότι «όταν έγινε το έγκλημα στα Τέμπη, εμείς, η “Ενωτική Συνδικαλιστική Κίνηση”, όπως και πριν, είπαμε δεν γίνεται να επιταχύνεται η κυκλοφορία σε βάρος της ασφάλειας. Και βγήκε τότε ο εργοδοτικός κυβερνητικός συνδικαλισμός στο ΔΣ του σωματείου και λέγανε “πυροβολάτε τα πόδια του κλάδου, μη μιλάτε για ασφάλεια, χτυπάτε τον κλάδο”». Ομως η ΕΣΚ συνέχισε να επιμένει για την ασφάλεια των πτήσεων, αναγκάζοντας τους να παραδεχτούν υπαρκτά προβλήματα.
Και επισήμανε την ανάγκη να γίνουν ο τεχνολογικός εκσυγχρονισμός και όλες οι αναγκαίες προσλήψεις, καλώντας σε αγώνες για τη «συνολική αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας, για Υγεία, Παιδεία, ελεύθερο χρόνο, στέγαση, μισθούς που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες».
«Εκείνη την μέρα πληγώθηκε η γενιά μας. Μετρηθήκαμε και ήμασταν λιγότεροι», είπε εκφράζοντας το συναίσθημα κάθε νέου ο Αντώνης Παπαδόπουλος, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Φιλοσοφικής ΕΚΠΑ και αναφέρθηκε στην οργή που μετατράπηκε σε αγώνα για να μην ζήσουμε νέα Τέμπη, για να αποδοθούν όλες οι ποινικές και πολιτικές ευθύνες γι’ αυτό το προδιαγεγραμμένο έγκλημα.
«Μέσα από τον αγώνα μας αυτά τα χρόνια -συνέχισε- γίναμε μια γροθιά, παλεύοντας ενάντια την πολιτική του κέρδους που τσακίζει τις ζωές μας. Πήραμε δύναμη, ζήσαμε πραγματικά μεγάλες στιγμές. (…) Μάθαμε ότι για να κερδίσουμε εμείς, για να μην θρηνούμε νεκρούς, πρέπει να πάμε να πάμε κόντρα στα κέρδη των λίγων, των επιχειρηματικών ομίλων».
Και τόνισε ότι: «3 χρόνια τώρα η οργή μας φουντώνει! Γιατί συνεχίζεται η πολιτική που γεννά Τέμπη στην Ελλάδα και σε όλη την ΕΕ. Ολα αυτά συμβαίνουν το 2026, στην εποχή του AI, της μεγάλης τεχνολογικής προόδου που όμως αξιοποιείται μόνο για να πολλαπλασιάζονται τα κέρδη των λίγων.
Αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά: Από την κατάσταση στον σιδηρόδρομο και στα ΜΜΜ που παραμένει ίδια. Το επιβεβαιώνει το πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα με 5 νεκρές εργάτριες για τα κέρδη του βιομήχανου, οι 201 νεκροί εργάτες σε εργοδοτικά εγκλήματα το 2025. Το επιβεβαιώνουν όλες οι αυτές οι φορές που τα κέρδη των λίγων μπαίνουν πάνω από την ανθρώπινη ζωή. (…)
Αυτή την πολιτική συναντάμε ως εμπόδιο ακόμα και στην προσπάθειά μας να σπουδάσουμε. Είναι η πολιτική που μετατρέπει τις σπουδές μας σε εμπόρευμα. Που μας κοιτάει στην τσέπη. Που μας οδηγεί σε ένα ατέλειωτο κυνήγι επί πληρωμή προσόντων και πιστοποιήσεων για να βρούμε δουλειά στο αντικείμενό μας. Που απαιτεί τεράστιες θυσίες από εμάς και τις οικογενειές μας για να σπουδάσουμε. Που αναγκάζει έναν στους δύο φοιτητές να εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές του για να ανταπεξέλθει στο κόστος σπουδών. Που αντιμετωπίζει ακόμα και τα αναγκαία μέτρα ασφάλειας των υποδομών των Σχολών μας με όρους κόστους οφέλους».
Στο πλαίσιο αυτό αναφέρθηκε στις κυβερνητικές εξαγγελίες για την αναθεώρηση του άρθρου 16, φωτίζοντας τον στόχο να βαθύνει ακόμα περισσότερο την εμπορευματοποίηση των σπουδών, να απελευθερωθεί η αγορά των ιδιωτικών ΑΕΙ αλλά και η επιχειρηματική λειτουργία των δημοσίων πανεπιστημίων.
«Εξάλλου -είπε- ήδη γίνονται μπίζνες εκατομμυρίων μες τις σχολές μας, που δεν έχουν καμία σχέση με τις ανάγκες μας. 42 εκατομμύρια μειώθηκε η χρηματοδότηση των σχολών μας για το 2026. Ταυτόχρονα δίνονται δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς, για την πολεμική προετοιμασία της χώρας για τους πολέμους των ιμπεριαλιστών. Στα πανεπιστήμια ξεφυτρώνουν συνεχώς προγράμματα που τα μετατρέπουν σε εργαστήρια της πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής της χώρας μας».
Κόντρα σε όσους θέλουν τους νέους επιστήμονες συνενόχους στα εγκλήματά τους, ξεκαθάρισε ότι: «Δεν δεχόμαστε η επιστήμη, η γνώση και η έρευνα να αξιοποιούνται για πολεμικούς σκοπούς! Σπουδάζουμε για να θέσουμε την επιστήμη μας στην υπηρεσία της κάλυψης των κοινωνικών αναγκών. Τους το κάνουμε ξεκάθαρο, ούτε κρέας θα γίνουμε στα κανόνια τους ούτε θα ξεπλύνουμε το αίμα από τα χέρια τους!
Εχουμε μάθει πολύ καλά τα τελευταία χρόνια ότι μόνο με τον οργανωμένο μας αγώνα μπορούμε να πάμε κόντρα στην πολιτική που θυσιάζει τις ανάγκες μας, την ίδια την ανθρώπινη ζωή για το κέρδος».
Greek 
English